David Bowie | Aladdin Sane

Als een donderslag bij heldere hemel transformeert de hippie singer-songwriter David Bowie halverwege 1972 in een fictief personage; in een buitenaardse, biseksuele rock-‘n-rollster met knaloranje stekelhaar: Ziggy Stardust. De 23-jarige Bowie gebruikt het alter ego Ziggy Stardust om zich achter te verschuilen en om te shockeren met zijn decadente en groteske personage. Het brengt hem dan ook grote roem in Engeland, maar zijn expansiedrift – wereldroem – en manager Tony DeFries’ commerciële visioenen duwen de Bowie-entourage richting Amerika. De hyperactieve en rusteloze Bowie – die vrienden maakt met Lou Reed en Iggy Pop en zijn invloed doet gelden op Reeds Transformer en Iggy’s Raw Power – toert met zijn Spiders From Mars uitputtend langs Oost- en Westkust. Tijdens de eindeloze uren in de Greyhoundbus weet hij nieuwe nummers te schrijven voor de opvolger van The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars, aanvankelijk getiteld Love Aladdin Vein en waarvan de eerste proeve, ‘The Jean Genie’, snel wordt opgenomen en als single wordt uitgebracht. Bowie’s strakke, geile begeleidingsband bestaande uit zanger-gitarist Mick Ronson, bassist Trevor Bolder en drummer Woody Woodmansey is dan permanent uitgebreid met de Amerikaanse avant-garde-pianist Mike Garson, en eenmaal terug in Engeland – Bowie reist met de Queen Elizabeth 2 – nemen Bowie en zijn Spiders From Mars eind ’72/begin ‘73 in de Londense Trident Studios de nieuwe nummers op, impressies van Amerika opgetekend door een uitgeputte en aan cocaïne en speed verslaafde Bowie. Ondertussen zijn Bowie’s Britse live-shows nog extravaganter geworden vanwege zijn krankzinnige uitdossing – Pierre Laroche’s overdadige make-up en de tamelijk idiote kostuums van ontwerper Kansai Yamamoto – en moet het Ziggy Stardust-alter ego plaatsmaken voor een nieuwe vermomming: Aladdin Sane – a ladd insane, een gekke jongen. Maar Aladdin Sane is een vluchtiger personage, minder ingevuld als karakter en meer Bowie’s Amerikaanse ervaringen beschrijvend – ‘Ziggy goes to America’, aldus Bowie zelf. Aladdin Sane is bij release in mei 1973 direct een succes, ondanks dat het album barokker en lastiger te verteren is dan de voorganger. Bowie wendt retro-genres als music hall, naoorlogs cabaret en Brecht/Weill-walsen aan om zijn futuristische spacerock voor het voetlicht te brengen, begeleid door Ronsons smerige, vette gitaarsound en Garsons exuberante pianospel, dat vooral ruim baan krijgt in het jazzy ‘Aladdin Sane (1913-1938-197?)’. Sidekick Mick Ronson excelleert met zijn slangachtige, gemene Gibson Les Paul in heavy rocknummers als ‘Watch That Man’, ‘Panic In Detroit’, ‘Cracked Actor’ en de klassieker ‘The Jean Genie’. Gevoelig en sentimenteel is Bowie in ‘Lady Grinning Soul’, retro-futuristisch (doo-wop vermengd met spacerock) in het fenomenale ‘Drive-In Saturday’ – geschreven voor Mott The Hoople als opvolger voor ‘All The Young Dudes’, maar door de band geweigerd – en decadent en heavy in de dynamische rocksong ‘Time’; een Bowie-klassieker. Een klassieker is ook het album Aladdin Sane, dat een waardige, ideale en geniale opvolger is van The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars, maar ook definitief afrekent met Ziggy Stardust: op 3 juli 1973 maakt David Bowie een einde aan de mythe: ‘This is the last show we’ll ever do. Thank You’.

01 Watch That Man

02. Aladdin Sane (1913-1938-197?)

03. Drive-In Saturday

04. Panic In Detroit

05. Cracked Actor

06. Time

07. The Prettiest Star

08. Let’s Spend The Night Together

09. The Jean Genie

10. Lady Grinning Soul